یک رد پای تلخ دیگر

چرا لال نمیشم؟

چرا ازت چیزای بی ارزشی میخوام که برام اهمیت داره؟

چرا سکوت نمی کنم و بعد خودم درستش نمی کنم؟

مگه چقدر سخته؟

مگه چی ازم کم میشه؟

ها؟

چیه این انتظار لعنتی ... سکوت کن و بدار زندگی هر کس همونطور که دوست داره جریان داشته باشه ... مهربون باش ... مهربون باش ... مهربون باش ...

یک رد پای تلخ دیگر...

"دیدی همه میگن من باید اولویتِ اولت باشم ؟!

ولی من میخوام اولویتِ دوُمِت باشم به دلیل اینکه ازت میخوام اولویتِ اولت خودت باشی، آرزوهات، هدف هات، زندگیت باشه…

چون میخوام شاهد پیروزیِ تو باشم نه مانع رسیدنِ تو به زندگیِ رویاییت، میخوام من انگیزت باشم؛

من نیازهای تورو به نیازهای خودم اولویت میدم چون عاشقتم…"

نمیدونم رسیدن به این نوشته کلیشه و محاله یا نه...

ولی چیز قشنگیه ...

یک رد پای تلخ دیگر...

ی متنی رو خوندم که نوشته بود بعضی از ادما رفتارای اشتباهی انجام میدن که خودشون اشتباه بودنش رو قبول ندارن و واکنشی که تو به رفتار اونا نشون میدی رو طوری جلوه میدن که انگار تو مقصر تمام ماجرا هستی و انگار نه انگار که رفتار خودشونم درست نیست و یک عذاب وجدان دائمی بهت تزریق می کنن ...

من یکی از این عذاب وجدانا رو دائمی با خودم دارم ...

بهم تلقین شده اصلا حق با من نیست، کاش میشد اینو حلش کنم ...

یک رد پای تلخ دیگر...